بازی رومیزی رایگان دانلود کنید و لذت ببرید (کلیک کنید)

بازی، عضو جدانشدنی زندگی!

مقدمه

از بدو تولد، ما شروع به یادگیری از طبیعت اطرافمان می کنیم. خوشبختانه این امری ناگزیر است. از زمانی که از طرز صحبت کردن اطرافیانمان صحبت کردن را می آموزیم، از طرز قدم زدن آن ها راه رفتن را می آموزیم. به مرور آداب فردی مان کامل می شود و به سراغ رفتار های اجتماعی می شویم. گویی از ابتدای ورود ما به این دنیا، یک سیستم آموزشی ناخودآگاه در طبیعت اطراف ما، که البته افراد را هم شامل می شود، وجود دارد.

 

خانواده، اولین مدرسه

با این احتساب، خانواده اولین مدرسه ای است که یک فرد در درون آن رشد می کند. ویژگی های مهم و منحصر به فرد این مدرسه این است که :

۱٫آموزش در آن بسیار سریع است: به گونه ای که ما در مدت کوتاه کمتر از ۱۰ سال، مهارت ها، دانش ها، اطلاعات و رفتار هایی را می آموزیم که برای که از نظر حجمی بسیار گسترده می باشند.

۲٫آموزش در آن بسیار بنیادی است: به گونه ای که تمام مفاهیمی که در اولین مدرسه زندگی مان می آموزیم، تقریبا تا انتهای عمر در کنار ما هستند و گاها قابل تغییر هم نمی باشند.

۳٫امکان موفقیت به تعبیر نسبی در زندگی شخصی و اجتماعی ما بسیار وابسته به آنچه در این مدرسه می آموزیم می باشد.

 
 

 

والدین، اولین معلم

بدیهی است که وقتی خانواده اولین مدرسه زندگی هرکسی باشد، پدر، مادر، برادر، خواهر، پدر خوانده، مادر خوانده و … اولین معلم زندگی ما خواهند بود. درصد یادگیری از این افراد هم متناسب با درصد حضور در فرآیند تربیتی ما، بسیار متفاوت است.

درباره یادگیری آداب و اخلاق بسیار کم پیش می آید که کودکی عینا رفتار یکی از معلمین خود را تکرار کند. گاها تنها به عنوان الگویی بسیار موثر در زندگی، از ماهیت رفتار آنها  تقلید می کند، نه لزوما از کمیت و کیفیت.

 

تصمیم جدی!

با نگاه اینچنین به خانواده و خان والبته والدین در فرآیند آموزشی بسیار بنیادین در زندگی تمام انسان های جهان، بدیهی است که نگرانی درباره سبک آموزشی و تربیتی در این کانون موثر، بسیار حائز اهمیت خواهد بود و البته منطقی است.

با در نظر گرفتن جذاب ترین و البته اولین سبک آموزشی که که برای تمام ما اتفاق می افتد، سعی در راستای توسعه از کودکی تا بزرگسالی، بهترین سبک برای آموزش به تک تک ماست: بازی.

 

بازی، عضو جدا نشدنی زندگی!

این جمله که “بازی عضو جدا نشدنی زندگی است” بسیار واضح است. بازی به قدری برای ما آشناست که گاهی نمی توانیم آن را تعریف کنیم. از مفاهیمی است که در پوست، گوشت و استخوان ما رسوخ کرده و اولین گام های زندگی مان در فرآیند آن برداشته ایم. از کودکی با بازی صحبت کرده ایم، راه رفته ایم، آموخته ایم و بزرگ شده ایم. پر واضح است که وقتی خانواده اولین مدرسه و والدین اولین معلم ما باشند ، بازی اولین سبک آموزشی خواهد بود که در کنار ماست و البته بسیار بنیادی، همانگونه که آموزش اولین مدرسه بسیار بنیادی است.

 

از کودکی تا بزرگسالی

وقتی بازی عضو جدانشدنی زندگی ما باشد، مهم است که همانگونه که پدر و مادر در کودکی برای سرگرمی و بازی ما برنامه ریزی می کردند، در سنین بزرگتر ، خودمان بتوانیم برنامه سرگرمی خودمان را بنویسیم و به آن عمل کنیم. این برنامه فاکتور های گسترده ای دارد و در واقع نوشتن آن بسیار هم ساده نیست. به عنوان یک سبک آموزشی بسیار موثر و بنیادی، لازم است وقت، تمرکز و نخصص معقولی برای نوشتن نوعی برنامه آموزشی بازی وار بپردازیم.

از بازی رومیزی تا بازی های دورهمی، از جدول حل کردن تا بازی های ویدئویی همه و همه نیازمند برنامه ای هستند. در این بین هر ماهیتی با مکانیزم های “بازی وار سازی” یا “گیمیفیکیشن” قابل تبدیل شدن به یک پرونده بازی . سرگرمی می باشد.

 

برنامه ریزی برای بازی!

امروزه دانش ما به حدی رسیده که بتوانیم باس استفاده از دو مفهوم “بازی آموزی” و “گیمیفیکیشن” برای زندگی خود و کودکان خود برنامه آموزشی با چاشنی بازی بریزیم. به نوعی فرد باید در هر دو ماهیت بالا متخصص باشد تا بتواند برنامه ای متناسب با تعاریف و اصول سرگرمی و بزای زندگی یک فرد دیگر یا خودش تنظیم و اجرا کتد.

در واقع این مفاهیم شامل اصولی می شوند که هر نوع ماهیتی را بازی وار کنند. اگر خود آن ماهیت، به نوعی سرگرمی گونه باشد، به آن آموزش اضافه می کنند و اگر ماهیت خود بویی از بازی ندهد، ابتدا به آن چاشنی بازی اضافه می کنند و سپس آموزش.

در مقالات بعدی به ادامه مطالب خواهیم پرداخت.

منتظر مقالات بیشتر باشید

28
ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

توسط
تومان