طراحی بازیمکانیزم های بردگیموبلاگ

مکانیزم بازیگری یا Acting

تا حالا قطعا درگیر بازی هایی مثل “پانتومیم” یا “چشمک” بودیم. بازی هایی که معیار اصلی اونها نقش بازی کردن، استفاده از میمیک های چهره و بدنه.

این بازی ها که در خانواده ها و سرگرمی های دورهمی به شدت جا باز کردند، در واقع در دنیای بازی های رومیزی جزو ساختار های اصلی خیلی از بازی ها هستن.

تعجب نکنید؛ این درسته. یعنی در خیلی از بازی های رومیزی دنیا هم این ادا در آوردن ها وجود داره.

مکانیزم بازیگری یا Acting

بازی های شامل مکانیزم بازیگری نیاز دارن به یک سری بازیکن همراه با حرکات بدن، صورت و … که در تعامل با بازیکنان دیگه هستن. برای مثال یه نفر باید یه سری سرنخ رو از طریق هر عملی، که بعضی مواقع از طریق حرف زدن های ساختار منده و بعضی مواقع از طریق تکون دادن یه عضوی از بدن، به بازیکنان دیگه برسونه.

بازی “سرنخ” یه نمونه از این بازی هاست. بازی شامل هر چند نفر میتونه باشه که روبروی هم میشینن و هر کسی باید نفر مقابل خودش رو از کلمه انتخاب شده توسط خودش و بغل دستی هاش، بدون گفتن هم خانواده، مترادق یا یه ریشه از اون کلمه، به کلمه اصلی برسونه.

یا بازی “پاینتومیم” که یه نفر باید از طریف حرکات بدن، صورت و اعمال مختلف یه کلمه یا جمله رو به افراد تیمش برسونه.

همه ی این نمونه ها نشون میدن که ما در بازی های دروهمی خودمون خیلی از این مکانیزم استفاده می کنیم.

حالا وقت این رسیده که چندتا بازی رومیزی شامل این مکاینزم رو باهم بشناسیم:

 

بازی (Monikers (2018

  • +امتیاز: 7.8
  • +تعداد بازیکنان: 4 الی 16 نفره
  • +زمان بازی: 60 الی 90 دقیقه
  • +رده سنی: +17 سال

Monikers یک بازی دورهمی یا Party Game هستش که یجورایی مبتی بر رقابت و روابط عمومیه ، جایی که بازیکنان به نوبت تلاش می کنن تا هم تیمی های خودشون رو برای توصیف نام ها با توصیف یا تقلید از افراد شناخته شده راهنمایی کنن. در دور اول بازی، ارائه دهنده های سرنخ می تونن هر چیزی رو که می خوان بگن ، بجز خود نام یا خود کلمه ای که باید حدس زده بشه. برای دور دوم ، ارائه دهنده های سرنخ فقط می تونن یک کلمه رو بگن. و در مرحله آخر ، افراد سرنخ نمی تونن چیزی بگن: اونها فقط می تونن از حرکات و نمادها استفاده کنن.

یجورایی مثل یه پانتومیم ساختار منده.

بازی (Time’s Up! (1999

  • +امتیاز: 7.3
  • +تعداد بازیکنان: 4 الی 18 نفره
  • +زمان بازی: 90 دقیقه
  • +رده سنی: +12 سال

بازی Time’s Up! یه بازی دروهمی مبتکرانه برای تیم های دو یا چند بازیکنه هستش (و با تیم های دو نفره بهترین حالتشه). قبل از شروع بازی ، هر بازیکن به چندین کارت با شخصیت های معروف تاریخی یا تخیلی نگاه می کنه و چندتا از اونهارو انتخاب می کنه. کارت های هر بازیکن برای شکل گیری یک عرشه جابجا می شن و از این دسته از اسامی معروف برای هر یک از سه دور بازی استفاده می شه. پس در واقع بازی سه دور داره.

این بازی هم یجورایی مثل پانتومیم هستش، ولی ساختار مند تر.

بازی (Time’s Up! Title Recall! (2008

  • +امتیاز: 7.7
  • +تعداد بازیکنان: 4 الی 18 نفره
  • +زمان بازی: 60 دقیقه
  • +رده سنی: +12 سال

این بازی سری دوم بازی Time’s Up! هستش که در سال 2008 ساخته شد.

این بازی بازیکنان رو برای حدس زدن عناوین کتاب ها ، فیلم ها ، آهنگ ها و موارد دیگه به چالش می کشه. بازیکنان سعی می کنن تا هم تیمی های خودشون رو برای حدس زدن همین مجموعه از عناوین در طی سه دور بازی مجبور راهنمایی کنن. در هر دور ، یک عضو یک تیم تلاش می کنه تا هم تیمی های خودش رو به حدس زدن عنوان های ممکن و داخل بازی در 30 ثانیه برسونه. در دور 1 ، تقریباً هر نوع سرنخ مجازه. در دور دوم ، بیشتر از یک کلمه در هر سرنخ قابل استفاده نیست (اما صداها و حرکات نامحدود مجازه.) در دور 3 ، به هیچ وجه کلمات مجاز نیستن.

پس تقریبا تنها ساختار بازی شبیه بازی نسخه قبل هستش و محتوا عوض شده.

بازی (Dixit (2012

  • +امتیاز: 7.4
  • +تعداد بازیکنان: 3 الی 6 نفره
  • +زمان بازی: 30 دقیقه
  • +رده سنی: +8 سال

 Dixit: Journey ویژگی های اساسی نسخه اصلی بازی، یعنی Dixit رو داره: هر بازیکن یک دور نقش “Storyteller” یا “قصه گو” یا “راوی” را بازی می کنه ، به این صورت که یک کارت رو از دست خودش انتخاب می کنه ، بعدش یه داستان میگه ، یک آواز می خونه یا در غیر این صورت کاری رو انجام میده که به نظر اونها با کلمه روی کارت دستش مرنبطه. بعد از اجرا هر بازیکن دیگه یک کارت رو به دست خودش انتخاب می کند و اون رو مخفیانه به راوی می ده. این کارت ها جابجا شده و نشان داده می شن ، بعدش بازیکنان رای می دن که کدام کارت توسط راوی بازی شده.

این بازی هم یجورایی یه پاینتومیم ساختارمند و البته جذابه.

بازی (Spyfall (2014

  • +امتیاز: 6.9
  • +تعداد بازیکنان: 3 الی 8 نفره
  • +زمان بازی: 15 دقیقه
  • +رده سنی: +13 سال

 این بازی هم یه نوع بازی دروهمی و ولی در یک سبک جذاب جاسوس بازیه. شما به عنوان یه جاسوس باید متوجه بشید در اطافتون چه خبره. 

Spyfall در طی چند دور بازی میشه. در شروع هر دور همه بازیکنان کارت هایی رو دریافت می کنن که یک مکان مشخص رو نشون می دن – یک کازینو ، یک سیرک مسافرتی ، یک کشتی دزدان دریایی یا حتی یک ایستگاه فضایی -یه بازیکن در بین همه کارت “جاسوس” یا “Spy”، به جای مکان، میگیره.بعد از این مرحله بازیکنان شروع به سؤال کردن از همدیگه می کنن – “چرا اینقدر لباس عجیب و غریب می پوشی؟” یا “آخرین باری که رفتیم بیرون کی بود؟” یا هر چیز دیگری که به ذهنتون میرسه – بازیکنان باید از طریق سوال و جواب سعی کنن حدس بزنی که جاسوس کدام یک از بازیکن هاست. جاسوس نمی داند داخل کدوم مکانه ، بنابراین باید با دقت گوش کنه. بهتره یه داستان جالب و منطقی بسازه که سوتی نده.

 

بازی (Two Rooms and Boom (2013

  • +امتیاز: 7.0
  • +تعداد بازیکنان: 3 الی 30 نفره
  • +زمان بازی: 15 دقیقه
  • +رده سنی: +13 سال

در بازی Two Rooms and Boom- یک بازی استنتاج / نقش پنهان برای شش یا بیشتر بازیکن – دو تیم وجود داره: تیم قرمز و تیم آبی. تیم آبی یک رئیس جمهور داره. تیم سرخ یک بمب افکن داره. یجورایی مثل تیم تروریست و حکومت. بازیکنان به طور مساوی بین دو اتاق توزیع می شن (یعنی مناطق بازی جداگانه). این بازی از پنج دور به موقع تشکیل شده. در پایان هر دور ، برخی از بازیکنان در اتاق های مقابل قرار می گیرن، یعنی اتاقشون رو عوض می کنن. اگر بمب افکن تیم قرمز در انتهای بازی در همان اتاق رئیس جمهور باشه ، تیم قرمز برنده می شه. در غیر این صورت تیم آبی برنده می شود. 
محور بازی مذاکره و نفش بازی کردنه. یچیزی مثل مافیا. ولی مافیا باید بازیکن اصلیش یعنی “بمب گذار” رو بفرسته تو اتاق رئیس جمهور.

 

مشاهده بیشتر

کورش حیدر

20 سال عمر خوبیه برای اینکه چیزایی از دنیایی که درونش زندگی می کنی بفهمی که باهاشون بتونی 20 سال بعدی زندگیت رو بهتر، مفید تر، موثر تر، با لذت و رشد بیشتر بگذرونی. 20 سال اول به بازی، مطالعه، هنر و ورزش گذشت، برنامه برای 20 سال بعدی هم همینه. البته خیلی بیشتر از قبل. پس برو که بریم ...

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا